Herstel van Waardigheid

Jij zegt:
“Wees open”, maar jouw deuren blijven dicht,
voor wie breekt, voor wie ‘rare’ taal gebruikt,
voor wie zich ‘vreemd’ gedraagt.

Psychose?
Jij noemt het “waanzinnig”.
Maar je ziet alleen wat je wil zien.
Ik bevat een unieke positiviteit die jij niet kan vatten.
Je ziet hallucinaties als fantasie,
wanen als leugens.
Maar het is geen keuze.
Het is mijn realiteit.

Jouw oordeel is zo destructief.
Jouw terminologie giftig:
“Gestoorde, agressieve en labiele psychoot.”
Uitspraken die brandmerken,
woorden die ont-menselijken.

Wat jij niet ziet, is de afgrond.
De machteloosheid van iemand die niet kan ontsnappen
aan zijn eigen waarnemingen en overtuigingen.
De wanhoop die jij niet herkent
omdat jij veilig bent.

“Wat is de échte waanzin?”
De fascinatie voor mijn vleugje gekte?
Of de angst die jij voelt
om te erkennen dat ik ook gewoon maar een mens ben?

Ik ben geen op hol geslagen beest.
Mijn woorden maken me niet gevaarlijk.
De ware bedreiging is jouw angst,
jouw onwetendheid,
jouw weigering om te zien.

Je sluit me uit,
terwijl ik niets liever wil dan verbinding.
De maatschappij heeft gekozen:
“mensen zoals ik moeten buiten blijven.”

Dringend tijd voor verandering.
Niet in mijn kwetsbaarheid,
maar in de manier waarop jij naar me kijkt.
Het is jouw blik die aangepast moet worden.

Durf jij te zien? Durf jij te respecteren?
Of blijf jij liever vastzitten in je angsten,
en blijf jij de muren bouwen die ons scheiden?
In plaats van ons van het stigma te bevrijden?