De Trauma-Incubatie Cel

Vijf mensen, Vijf tronies, Vijf riemen,

Tien handen, Tien ogen,

Eén lichaam…strijdvaardig,

dat wel,

maar zij is geen soldaat,

slechts een naakte vijand,

ongewapend en machteloos.

Drie uur ’s nachts, zomerzweet,

een bed zonder lakens,

een matras van beton.

Fixatie - alsof haar lichaam niet al brak

onder het gewicht van haar cocon.

De riemen snoeren,

trekken aan haar vel,

bloed snakt naar ruimte.

Ze spartelt, gilt en smeekt,

met de muren als getuigen.

Maar de muren zwijgen.

Haar blaas houdt stand,

haar trots des te meer.

“Toilet?” Eén woord,

verzwolgen door de kille blikken;

De blikken van Grijnzende Stef en Ann met de Bedpan.

Misschien één kans??

Geen kans?

Geen kans?!

Geen kans…

“Rot op!”, snikt ze,

“Dan liever mijn blaas kapot,

dan mijn ziel te besmetten,

voor jullie genot.”

Stef lacht,

Ann zwijgt.

De tijd – traag als een stroperige brij.

Haar lichaam schreeuwt,

maar niet haar mond.

Haar stem is uitgeput.

En plots is het voorbij,

na Honderd en Acht Duizend Seconden,

maar niet vrij.

 Gewoon losgemaakt, achtergelaten

mét secundaire wonden.

Stef grijnst niet meer.

En Ann? Die zegt niets,

want spreken is Zilver,

en Ann...gaat voor Goud!