Daar zit hij dan, die oude man.
Zijn handen nog stevig; zijn blik zo dof.
Mindy, zijn tweede wijfje, glimlacht zwakjes.
Ze zegt niets;
ze lacht…gewoon.
De kippen scharrelen en de haan kraait.
Baron, de papegaai, roept: “Moeke love you!”
Zijn stem als een echo in de lege kamer.
Daar zit hij trots, de wakkere Baron.
Hoog op zijn stok; zijn blik zo scherp.
“Papa is zot,” zegt hij vol spot.
Vader kijkt niet meer op. Zijn woede is dood-geschreeuwd;
Zijn woorden uit-geblust;
Zijn daden geweld-loosd.
Baron weet het:
Vader is al lang geen verwoestende orkaan meer.
Er rest enkel nog een impotente schim.
Mindy kijkt toe…gewoon.
Haar glimlach een gebaar van overleving.
Want heeft ze hem te zeggen?
Baron begrijpt haar stilte.
Met zijn pootje langzaam opgeheven,
laat hij de steentjes in de diepte vallen,
één voor één,
net als de korrels in een zandlopertje.
Vader is nu slechts een flauw afkooksel.
Zijn verleden is zijn toekomst,
want hij zal nooit iets leren.
“Papa is zot!,” roept Baron,
En Vader blijft zitten,
berustend in zijn lot.
Reactie plaatsen
Reacties