De klok in de gang tikt niet alleen;
ze schraapt de trage seconden
van de muur in de wachtzaal.
De lucht trilt van onuitgesproken vonnissen.
Mijn nagels klauwen in mijn knie.
De deur wacht, gesloten, genadeloos.
Ik hoor: “Katia?”
Kort. Fel. Onomkeerbaar.
Mijn hand beweegt zonder mij.
De klink voelt koud aan.
Daar zit ik dan.
Weldra begint het.
Vragen als kogels.
De breindokter richt scherp.
Geen ontsnappen.
Geen dekking.
Alleen ik,
als makkelijke prooi.
Zijn ogen doorboren me,
maar ze zien niets,
Ik heb niets meer om te tonen.
Angstig ontwijk ik z'n blik.
Hij vraagt,
maar deze woorden zijn geen vragen.
Hij weet al alles,
maar houdt mij vast
in de val van het onmogelijke.
Elk antwoord is een waarheid
die men niet wil horen;
een greep in mijn ziel
die alle handen wegslaat.
Desondanks blijf ik praten.
De ruimte slokt mijn angst op, gulzig en traag.
De stilte is geen stilte,
maar een wurggreep.
Zijn vragen klauwen naar mij,
scherp en zonder genade.
Mijn lichaam,
mijn hersenfuncties,
mijn bestaan.
Even weggeveegd, verdwenen.
Alles glijdt weg
in de afgrond van zijn woorden,
waar niets bovenkomt,
niets terugkomt.
De breindokter in weet het,
en hij wacht.
Hij stelt nog één vraag,
maar het doet er niet meer toe.
Mijn mond beweegt,
maar er komt niets uit.
Ik heb alles gegeven wat ik niet had,
en ik ben al verloren,
voordat het begon.
Want enkel de Psychiater kent de échte Waarheid.
Reactie plaatsen
Reacties