Ik ben niet dom.
Ik weet dat het patroon zich herhaalt.
Ik zie de cirkel, ik tel de omwentelingen.
De eerste weken zonder medicatie voel ik me vrij,
de derde week beginnen de stemmen zich zachtjes op te warmen.
De vierde week nemen ze het over.
De vijfde lig ik weer in een ziekenhuisbed te vechten tegen mezelf.
Misschien betekent medicatietrouw niet wat ik dacht dat het was.
Misschien is het een reddingsboei die ik steeds opnieuw weiger te grijpen tot ik bijna verdrink.
Misschien is ziekte-inzicht geen voorwaarde voor therapietrouw, maar het resultaat ervan.
Misschien, ja.
Maar vraag het me nog eens over een paar maanden.
Reactie plaatsen
Reacties